Eind april 2010  leek de impulsieve reactie van artiesten als Stijn Meuris en Jeroen Olyslaegers, die opriepen om massaal weg te blijven uit het kieslokaal, veel gehoor te vinden., Hun oproep kwam vlak na de val van de zoveelste mislukte regering Leterme en na de aankondiging dat er in juni parlementsverkiezingen zouden volgen. Enkele weken later later ebde de aandacht voor dat foertgedrag wat weg.

Maar wat is er in de praktijk van geworden op 13 juni 2010?

Over heel Europa hangt het spook van de besparingen. De politieke en economische elite wil de rekening van de crisis doorschuiven naar de werkende bevolking. Als het van hen afhangt, zullen ook de putten die de bankencrisis heeft geslagen, door de loontrekkenden worden gedempt.

Alexander de Croo heeft zijn cijfers op tafel gelegd. Voor hem is het duidelijk wie de crisis niét zal betalen. Voor het bedrijfsleven en de investeringsfondsen heeft hij nog meer fiscale vrijstellingen in petto. Géén vermogensbelasting en ook geen echte taks op de transacties op de beurs. Wel een verhoging van de reële pensioenleeftijd voor iedereen, en tal van lineaire belastingverhogingen en besparingen op de sociale uitgaven die door de werkende bevolking zullen worden gevoeld.